Doe meer met papier
Je kunt tegenwoordig zelfs een belastingenvelop in snippers scheuren en in een zakje verkopen. In de winkel van Zeekomkommer is alles mogelijk. Gisteren ben ik weer langsgeweest met mijn lief met zoete Turkse hapjes. Daar kwamen we nog meer blogsters tegen en tapas... Niet alleen zijn er voorwerpen van papier te vinden maar vooral ook roest (ik wil toch die doorgeroeste schaar) en plastic dingen gesorteerd op kleur. Je krijgt er ook een tik van door dingen van straat op te willen rapen en in je broekzak te willen stoppen.
Posted: June 28, 2004 |
Wateroverlast van driehoogachter
Bij regen is het normaal dat de ramen aan de buitenkant nat worden, en niet aan de binnenkant. Mijn ramen waren wel nat van binnen en toen ik omhoog keek zag ik een nat kozijn en een plafond met een bruin randje. Heb ik dat! Wat doet mijn buuv daar boven? Is dit een complot? Ik heb nog geen antwoord na mijn sms-je aan haar...
Inmiddels heb ik antwoord van de buuv met nog een leuke oranje link.
Posted: June 23rd, 2004 |
Fun met driehoogachter
Op drie-hoog-achter bij ons heb je een mooi uitzicht, alleen geen balkon zoals bij mij. Bovendien woont op drie hoog achter een leuke buuv. Een paar weken geleden ben ik een paar keer met haar gaan hardlopen, alleen ik ren harder en zij heeft meer conditie, dat werkt dus niet. Ze wil zelfs de halve maraton van Amsterdam lopen! Gisteren zijn we samen naar een concert van Vonda Shepard geweest in Paradiso. We kenden haar alleen van de TV serie Ally McBeal. Ze heeft een dijk van een stem maar op het eind had ze toch moeite met een liedje haar stem hoog genoeg te krijgen en barstte in lachen uit, samen met de zaal. De hele zaal stond te dansen en te klappen en ze kwam nog twee of drie keer terug.
Daarna hebben we in een cafe lol gehad om collega's en voetbal, vooral omdat de buuv van origine Duitse is. Vandaar ook de Duitse link van Vonda.
Posted: June 22nd, 2004 |
De schaamte voorbij
In een demonstratie is er nog wat voor te zeggen als jongens met een sjaal rond hun hoofd lopen, om een terroristisch smoelwerk te verbergen. Maar waarom lopen sommige jongens weggedoken in hun jas met een pet op en daarover nog weer een capuchon? Schamen ze zich soms ergens voor? Als ik jonge meisjes zie lopen met een hoofddoek die alleen het gezicht vrijlaat krijg ik het wel eens benauwd. Hoe voelt zoiets? Met schaamte van de vrouw heeft het niets van doen, eerder met een angst voor vrouwen, van de mannen dus. Aan de andere kant past het inmiddels ook in het straatbeeld.
Een andere schaamte ben ik zelf voorbij. Gisteren ben ik twee galeries van kunstenaars-collectieven binnengestapt en gevraagd of ze ook andere kunstenaars aannamen. Dat had ik een paar maanden geleden niet gedurfd! Nu laat ik ook vaak m'n visitekaartje achter of een fotootje van m'n werk. Ook heb ik gisteren twee stofballetjes in een doosje gekocht en nog een doosje afgebrandde lucifers in de winkel van zeekomkommer. Ik moet er nog een mooi plekje voor zoeken thuis. Als bonus heb ik een een gedroogd theezakje gekregen, vast omdat ik vlierbloesemsiroop meegenomen had.
Posted: June 21st, 2004 |
Was ist denn los? I
Gisterenavond een groot deel van 'Being John Malkovich' gezien en me rot gelachen. Er zaten ook langzame stukken in de film en helaas heb ik een deel van de clou gemist. Maar het feit dat je door iemands ogen kan kijken maakt de ervaring tot een vorm van travestie en zelfs transgenderisme of queer. Eén vrouw (Lotte) heeft na het zijn van John Malkovich onder de douche het gevoel dat alles op z'n plaats valt en wil van geslacht veranderen. Op een ander moment zit ze in John terwijl een andere vrouw haar/hem verleidt. Voor de poppenspeler is dit de ultieme manier van poppenspelen doordat hij John dingen kan laten zeggen en doen, en op een gegeven moment de gehele persoon gewoon overneemt. Catherine Keener speelde ook in 'S1m0ne'. In deze film laat Al Pacino een digitale actrice dingen doen en zeggen en is hij de poppenspeler, de man achter de marionet. Wat zijn echter de grenzen van travestie? Volgens mij kan man naar man travestie ook, of van huisvrouw naar kantoorbitch.
Posted: June 13th, 2004 |
Wat een week...
De ene week is heftiger dan de andere. De week begon met de stripdagen als eerder beschreven en een open atlier route, waarbij ik me (met de woorden van Joli(e)) weer kunstzinnig of grafisch kikkerdril voelde naast de andere kunstenaars. Gaat dit ooit over?
Dinsdag onenigheid op het werk dat uit de hand liep waardoor ik indirect een deeltijd studie tegenkwam bij Manpower waarop ik ga solliciteren. Daarnaast heb ik nog twee sollicitaties lopen en heb ik komende week weer een gesprek over parttime werken. Want een dubbele baan op kantoor en in m'n huisatelier zie ik echt niet (meer) zitten!
Woensdag uit eten geweest met een neef van me die ik nog nooit eerder had ontmoet. Het vreemde was dat we elkaar dingen vertelden die je normaal op een blind date aan elkaar verteld, alleen voelde het in dit geval vertrouwd. We hebben beide iets met goudsmeden en wilden beide naar de kunstacademie.
Donderdag een url ontdekt van een 'paper engineer' met geweldige papieren objecten en Origami Architectuur kaarten. Een leuk stukje van de site waar ik me wel ik kan vinden wil ik jullie niet onthouden:
"They say Art is a conspiracy between artists and the wealthy to make ordinary people feel stupid. When people refer to me as an "Artist" I always assume that they mean I take part in this conspiracy. To some extent I must. After all isnt good art about fooling the right person at the right time as much as it is about asking questions and expression?"
Matt noemt zichzelf ook 'uitvinder' wat ik ook lange tijd heb gedaan, misschien is de grens tussen uitvinder en kunstenaar niet eens zo groot, er bestaat een zekere overlapping. Een 'bedenker' vind ik ook een mooi woord.
Posted: June 12th, 2004 |
Stripdagen Haarlem
Vanmiddag was ik even op de stripdagen in Haarlem. In het NRC had ik een paginagroot interview met Peter Pontiac gelezen en wilde zijn werk erg graag in het echt zien. Deze mogelijkheid kreeg ik in de CD winkel Tipitina, Schagchelstraat 12 en verderop in de Zanderzaal, Groot Heiligland 37. Op de grote expositie die meer werk bevatte dan ik kon verwerken was tevens een signeersessie. Eenmaal enthousiast door zoveel details en verhalende prenten heb ik de stoute schoenen aangetrokken en gevraagd of ik een foto mocht maken voor mijn barcode portretten serie. Dit was geen probleem en de komende dagen heb ik weer een paar foto's waar ik mee aan d slag kan. Naast Peter Pontiac heb ik ook nog steeds Sophia Loren, Haradat Jaradin en Sharbat Gula om een andere vorm voor te zoeken.
Posted: June 6th, 2004 |
Queer of zeur?
Van 1 juni t/m 7 juni is Queeruption neergestreken in Amsterdam. Gisteren had ik met een vriend afgesproken in de stad en hij stelde voor bij 'Afrika' af te spreken. Aangezien hij altijd erg netjes is had ik me thuis even snel omgekleed en belande tussen krakers en queers...
Later op de avond zou er een feest georganiseerd worden met allerlei speelruimtes waar eerst over vergaderd moest worden. Het gevoel dat ik hierbij had lijkt nog het meest op de volgende limerick uit 'Gender Outlaw' van Kate Bornstein:
A gay men who lived in Khartoum,
took a lesbian up to his room,
they argued all night,
over who had the right,
to do what, and with what, to whom.
Het lijkt me dat op een queerfeest waar allerlei mensen van allerlei gender en genderuiting rondlopen het niet uitmaakt wie het met wie doet op zo'n feest. Fout! Er was o.a. een speciale vrouwenruimte gebouwd waar anderen zich niet in konden vinden want die voelden zich buitengesloten. Anderen vonden dat transen er ook niet in mochten. De discussie ging er vervolgens over waar transen al dan niet in mochten etc etc. Ik zei tegen een stel vrienden dat één groep dat maar moest praten over sex en de rest kon dan doen waar ze zin in hadden! Een uur later zat dan ook een groep mensen in de bioscoopzaal verder te discusieren. Voor het feest echt op gang kwam was ik al weg.
Posted: June 4th, 2004 |
Kunst of moord?
De grens van wat kunst is blijft altijd discutabel. "No more Art!", riep Grayson perry al in de hoedanigheid van zijn alter ega Claire. Op pinkstermaanddag was ik uit lunchen in cafe de Sarphaat en bladerde in een tijdschrift. Daarin zag een op het eerste oog mooie foto. Ik weet wat Photoshop allemaal kan (in theorie want mij lukt niet genoeg) dus schrok er niet zo van. Toen bleek dat de kunstenares in kwestie de dieren voor de foto's zelf ombracht moest ik wel even slikken! Zelf heb ik eens een kakkerlak in kunsthars gegoten voor een ring dus ben zelf ook schuldig.
Als de eerste schrik voorbij is denk ik aan bont in de mode. Voor bontjassen worden ook dieren vermoord, om nog maar te zwijgen over de bio industrie...
Nu kan je alles wel relativeren maar het werk van Nathalia Edenmont zet wel vraagtekens bij wat toelaatbaar is in de kunst. Het roept in elk geval heftige reacties op! Uit ervaring weet ik hoe aan de andere kant mensen heel hypocriet kunnen zijn over dit soort zaken. Op veilingsites bijvoorbeeld is het heel normaal om bontjassen aan te bieden of te vragen, zolang het slechts wasbeer, nerts of vos betreft. Zodra de grens verlegd wordt naar huisdieren zoals hond of kat worden mensen plots emotioneel tot aggressief. Paard en konijn zit hier een beetje tussenin, omdat dat deze als vlees in de supermarkt liggen. En een plakje rookvlees sla ik niet af!
Na wat speurwerk op het Internet over bont en huisdieren kwam ik een wetsvoorstel tegen dat de invoer van hondenbont uit Duitsland en het Oostblok moet tegengaan. Hier schijnen hele fokkerijen te bestaan. Het ene dier is dus meer waar dan het andere? Als Nathalia Edenmont nu muskusratten had gebruikt, waren de reacties dan anders geweest, of nog steeds niet omdat het in naam van de kunst is?
Posted: June 3rd, 2004 |
Kunst in de openbare ruimte
Vorig jaar zomer wilden de bewoners van de Jacob van Lennepstraat In Amsterdam iets doen met een blinde muur waar ze op uitgekeken waren. Op een buurtfeest werden ontwerpen gepresenteerd en 'Roosje' was de absolute winnaar. Toen de schildering aangebracht werd moesten een aantal bewoners toch wel slikken want 'Roosje' viel nogal groot uit, en bovendien naakt! Sommigen waren zo geshockeerd dat ze het stadsdeel Oud-West vroegen of de kunstenaar er niet een slipje of een jurk overheen wilde schilderen. Gelukkig werd dit geweigerd! Inmiddels heeft stadsdeel de 'gedupeerde' bewoners aangeboden op hun kosten matglas aan te schaffen of hoge kamerplanten...
Op de flat tegenover mijn oude flat werd op een gegeven moment ook een abstracte schildering aangebracht die in de aanloopfase mooier was dan het eindresultaat. Maar dat was altijd nog beter dan tegen een blinde muur aankijken. Och, kunst in de openbare ruimte kan nooit iedereen bekoren, en dat is ook niet altijd de bedoeling. Zonder openbare kunst zou de stad er een stuk saaier uitzien!
Posted: June 2nd, 2004 |