Marokkaantjes
Over Marokkaantjes wordt heel wat geschreven, en meestal niet erg positief. Bij mij aan de overkant zit een krantendistributie punt. Daar komen jongetjes samen en gaan met volle fietstassen weer weg. Volgens mij lijken ze allemaal op elkaar maar als ik langer toekijk zie ik subtiele verschillen. Ik blijf me afvragen waarom ze soortgelijke kapsels dragen en hetzelfde soort kleren. Eigenlijk heb ik helemaal geen last van ze, behalve af en toe op zaterdagochtend, als de kranten vroeg komen. Voor de rest houden ze zich met elkaar bezig.
Verderop in de buurt komen de oudere Marrokanen bij elkaar in buurthuizen in in de moskee. Meestal zijn ze stevig gebouwd, dit in tegenstelling tot de tengere jongetjes. Ook hebben ze vaak een baard. Jongemannen kom ik erg weinig tegen. Dit kan een paar dingen betekenen;
-
De jongetjes worden thuis gehouden totdat ze stevig genoeg zijn, als in het sprookje 'Hans en Grietje'.
De jongetjes gaan naar Marokko voor een bruid en komen pas terug wanneer ze groot zijn.
Ergens tussen tenger jongetje en dikke man zit een tussenfase, een larve of pop.
Het volwassen worden gaat bij Marokkanen binnen een paar dagen.
Ik loop te veel met oogkleppen op.
Los van de figuranten
Eigenlijk ben ik helemaal geen schrijver. Ik ben meer een bedenker en uitvinder, en daar hoort nu eenmaal schrijven bij. Als ik nu iets meer journalistiek talent had gehad zou ik minder moeite hebben met het schrijven van een persbericht. Ook een column over welk onderwerp dan ook zou ik zó uit mijn mouw schudden. Het zou natuurlijk ook kunnen dat ik enige vooroordelen heb jegens journalisten en schrijvers. Het zou kunnen dat menig columnist(e) flink wat inspiratie nodig heeft om te kunnen presteren. Niet te vergeten de sloten koffie waar ook ik niet zonder kan. Caffeïne doet nu eenmaal iets met de menselijke geest wat wij van nature niet hebben.
Maar koffie alléén stimuleert het creatieve proces niet genoeg. Een ander belangrijk ingrediënt is een rijke belevingswereld. Of misschien wel een wereld waarin je veel beleeft. Veel zaken waarover ik schrijf gaan tenslotte over dingen die ik meemaak of over mensen die ik ontmoet. Gelukkig woon en werk ik in een stad waar altijd van alles gaande is. Een stad vol zonderlinge figuren en figuranten waar ik deel van uitmaak. de vraag die mij bezighoudt is echter; in hoeverre ben ìk een figurant? Ben ik slechts opvulling en decoratie of kan ik mij losmaken uit de achtergrond, van de grauwe massa en mijzelf profileren? Hoe kan mijn stem gehoord worden boven het afgevlakt geroezemoes van de figuranten? Hoe kan mijn woord gelezen worden, mijn beeld(en) gezien worden en ontroeren?
Wat ben ik waard als individu, als kunstenaar en schrijver?
Toegevoegd: Aug 30, 2004 | | e-mail
Het Julia Roberts effect
De kapper en de tandarts hebben beide gemeen dat ik er weinig naartoe ga, beide een stoel hebben die onverwacht omhoog of omlaag gaat en je bent in beide gevallen aan ze overgelevert. Vandaar het Julia Roberts effect, nu nog zo'n gebit en ik ben er klaar voor.
In ieder geval, een paar uur terug van de kapper en m'n haar staat nu nog meer alle kanten op. Ik heb er net een borstel doorheen gehaald en dat had ik beter niet kunnen doen... Zometeen of vanavond laat maar eens goed uitspoelen en natuurlijk laten drogen. Vanochtend vroeg had ik nog lang haar tot over m'n schouderbladen, nu is het net over de schouders met een lange pony wat een zacht effect geeft. of zou moeten geven.
Toegevoegd: Aug 27, 2004 | | e-mail
Klusvrouw van deze week: Hannah!
Gisteren had ik al met een vriendin een net gespannen op het balkon. Dit om de duiven buiten te houden en twee andere monsters binnen. Vanochtend heb ik een houten plaat uit de deur gesloopt (zinvol geweld dus) en vervangen door een van matglas, met gat voor het kattenluik. Volgens mij ben ik wel een uur met de stopverf aan de slag geweest maar het resultaat ziet er dan ook strak uit! Ik herinnerde me dat ik het raam eerst vast moest zetten met spijkertjes. Maar tussen de spijkertjes en de stopverf had ik moeten kitten?... Misschien doe ik dat dan maar aan de binnenkant, voor de zekerheid.
Nu moet de stopverf eerst twee dagen drogen voor ik het kattenluik erin durf te schroeven. Dat zal maandag worden want komend weekend ben ik in Egmond aan zee met een aantal vrienden en kennissen.
Toegevoegd: Aug 26, 2004 | | e-mail
Blauwe maandag
Ook al zat ik niet op kantoor vandaag, het voelde toch aan als zo'n maandagochtend vanochtend. Gisterenavond ben ik laat thuis gekomen en vond een heleboel veertjes rondom de keukentafel. Onder de tafel bleek een dood koolmeesje te liggen, blijkbaar te grazen genomen door de katten... Toen ik het oppakte knakte het hoofdje zo opzij :o( En dan heb ik ook nog een duivennest verstoord op het balkon. Geen wonder dat de keuken onderstroomde tijdens het noodweer vanmidag. Het was de wraak van de vogels. De keuken drupt nog na, en op driehoogachter stond de vloer ook blank...
En nu is de hemel strakblauw.
Afgelopen weekend was in Haren met mijn camera waar ik op het volgende stuitte. Als je als snob in Haren een BBQ wilt houden zet je gewoon de straat af. Dat kan daar blijkaar. In Haren staan veel grote en dure huizen, de mensen die daar wonen verbeelden zich heel wat. Ik ben niet voor niets naar Amsterdam verhuisd...
Toegevoegd: Aug 23, 2004 | | e-mail
De vloek van schoonheid
In 'Dogville' en 'Malena' spelen mooie vrouwen de hoofdrol, en beide worden ze door de lokale bevolking van het dorp/stadje misbruikt. Mannen willen met ze naar bed maar aarzelen om de eerste stap te zetten, vrouwen spugen het liefst op hun pad. Hoeveel geile mannenblikken en aggressieve blikken van andere vrouwen mijn ex-huisgenootje en ik niet hebben gehad als we samen de stad in gingen... In Dogville slacht Nicole Kidman een heel dorp af, Malena keert terug en buigt beschamend haar hoofd. Die tegenstelling heb ik nog geen plaats kunnen geven, maar in beide situaties kan ik me vinden.
Wat heb je nou aan mooi zijn? Het duurt niet voor altijd, je wordt begeerd of gehaat en blijft eenzaam en alleen achter. Op straat zie ik vaak mooie vrouwen met een lelijke man lopen, zo'n vreemde combinatie ... Er zijn zoveel vragen in mijn hoofd...
Het portret in het vorige stukje geeft mijn gevoel van nu wel weer. Ik denk dat zij en ik sirenen zijn, ons lot is mannen naar ons toe lokken en ze op de klippen te laten lopen. Ondertussen kammen wij ons haar en kijken met onze blauwe ogen over de zee...
Toegevoegd: Aug 21, 2004 | | e-mail
Complottheroriën I
Gelukkig spookt 'Fahrenheit 9/11' niet meer door m'n hoofd, en gelukkig heb ik niet over Bush gedroomd. In plaats daarvan droomde ik dat ik bij m'n moeder logeerde en alle klokken in huis gaven een andere tijd aan... de meeste beelden uit de film heb ik langs me heen laten glijden, sommige gruwelijkheden kun je moeilijk een plek geven. Het enige wat ik als kunstenaar kan doen is mijn frustratie coderen in mijn werk, of misschien wel expliciet uitbeelden.
Ondertussen heb ik voor jullie het portret van Liz Taylor versus Lady Penelope gescanned.
Toegevoegd: Aug 20, 2004 | | e-mail
Was ist denn los? IV - Net goed!
Soms kan ik me zo kwaad maken om dingen in de wereld. Vooral over het feit dat de ene groep mensen beslist over zaken die slechts een andere groep aangaat. Een voorbeeld is abortus, dit gaat vooral vrouwen aan, maar het zijn mannen die de regels hierover opstellen! Hetzelfde geldt voor hysterectomie, de dokter is baas over jouw buik? In hoeverre is een baarmoeder dan van jezelf? Recentelijk stond er in de kranten dat 4037 homohuwelijken in de VS ongeldig zijn verklaard, door hetero's natuurlijk. Stel je voor, dat homo's gelukkig worden in San Fransisco, dat kun je niet hebben. Vooral niet als bijna de helft van de heterostellen binnen een paar jaar uit elkaar gaan.
Hier in Nederland kunnen we er ook wat van. Autochtonen beslissen over allochtonen, over inburgering of uitzetting. Deskundigen bij de kinderbescherming hebben zelf geen kinderen, en weten toch alles over opvoeding. De minister van landbouw en veeteelt heeft vast nog geen graanhalm geoogst, laat staan ooit een koe gemolken... Wie over de huursubsidie beslist woont beslist in een koophuis. Wie beslist over de aftrekbare rente van een koophuis heeft zelf de hypotheek al afgelost etc etc.
In de kunst gaat het net zo. Als je een schilderij maakt weet iemand anders precies hoe het anders moet, al hebben ze nog nooit een kwast vast gehouden. Met knipwerk hetzelfde, ik bied mensen dan gewoon een schaar aan waardoor ze na enige aarzeling met de staart tussen de benen afdruipen.
Met straatmeubilair en -inrichting heb ik eenzelfde gevoel. Ontwerpers van fietsenrekken rijden vast alleen maar in een auto of parkeren hun fiets aan een verkeersbord. Nu ik erover nadenk, verkeersborden kunnen net zo goed een ring hebben voor je kettingslot. Bankjes zitten meestal niet echt lekker, bovendien hebben ze in Amsterdam leuningen in het midden zodat je er niet niet eens languit op kunt liggen. En heeft de ontwerper van een urinoir (je weet wel, zo'n lelijke groene ronde) daar zelf wel eens in geplast? Waarschijnlijk niet, als hij/zij dat wel had gedaan zou het toch minder spetteren? Om maar te zwijgen van een vrouwenurinoir. Ik heb een keer geprobeerd daar gebruik van te maken, heb echt allerhande standjes uitgeprobeerd om een beetje te kunnen richten maar ben daarna toch maar achterin de rij aangesloten voor het gewone toilet...
Toegevoegd: Aug 19, 2004 | | e-mail
iMac iBook iJoli(e) iRobot
De film 'i,Robot' is eigenlijk een aaneenschakeling van scenes die schaamteloos gejat zijn uit andere bekende films. Er zaten zoveel knipogen in naar bijvoorbeeld 'the Matrix', 'Close Encounters of the Third Kind' en Startrek. Het verhaal speelt zich af in 2035 en zoals in zoveel SF films ziet de wereld er troosteloos en grauw uit. Robots maken deel uit van het straatbeeld en bewegen als de gemiddelde macho met verende tred. Waarschijnlijk om Will Smith niet te veel op te laten vallen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met Smith maar als hij in de openingscene halfnaakt wakker wordt, zijn pijnlijke linkerarm wrijft en daarna onder de douche staat ontdooi ik wel... Smith/Spooner heeft het niet zo op de robots door een onverwerkt jeugdtrauma en ziet in elke robot een potentiële crimineel. Hier heeft hij niet helemaal ongelijk want de nieuwste huisrobot kan van buitenaf worden beinvloed... de rest van het plot is erg flauw. De robots willen de wereld overnemen en Spooner redt de wereld op het nippertje.
Wat vaker in SF films voorkomt is het pinokkio effect. In i,Robot heeft Sonny erg menselijke trekjes en probeert dan ook zijn emoties meer op mensen te laten lijken, hij kan zelfs knipogen. In 'AI' wil een android het liefst een echte jongen zijn en hij is niet de enige. In 'Bladerunner' zijn androids bijna niet meer de onderscheiden van mensen van vlees en bloed. Ze hebben zelfs organische componenten. Waarom kan een android niet gewoon een android zijn? Komt het doordat een android 'anders' is en zich moet voegen naar de meerderheid?
Na de film gisteren heb ik nog een tijdje met vreer nagepraat over SF in het algemeen en de boekenserie van Isaac Asimov. Deze winter gaan we SF thema avonden houden. Meer over i,Robot kun je lezen op de imdb.
Toegevoegd: Aug 18, 2004 |
Was ist denn los? III
Heb ik dat? En daarmee bedoel ik niet de nieuwe foto rechtsboven, waarbij ik in een fietsenrek hang. Ook niet het nieuwe knipsel (40k) rechts waarbij ik achter tralies lijk te zitten. Maar voor m'n nieuwe monitor heb ik of een nieuwe VGA kaart nodig met kabel, of een speciale adapter... Beide oplossingen zijn bijna even duur als de monitor zelf! Uiteraard ben ik ontroostbaar, ware het niet dat ik vanochtend leuke mail had van andere kunstenaars die ik nog niet kende.
Toegevoegd: Aug 17, 2004 |
Hartjesdagen
Morgen wil ik alleen nog maar knippen. Zaterdag was ik op de bloggersmeeting, alleen kende ik niemand. Maar vanmiddag op de hartjesdagen kwam ik Luna tegen die ik herkende. Vanaf de bloggersmeeting die ik vroeg moest verlaten (helaas) ben ik doorgegaan naar het strand van Zandvoort naar een strandfeest. De mensen waren leuk, de zee was mooi en de sfeer ontspannen. Vanmiddag op de zeedijk was het vreselijk druk, maar ook gezellig. De travo's waren behaard en zagen er vreselijk uit, afgezien van her en der een originele.
Toegevoegd: Aug 15, 2004 |
Vondelparkmeeting
Vandaag is het zover, vanmiddag om 15:00 is de vondelparkmeeting in de vondeltuin in het vondelpark in Amsterdam. Een meeting om bloggers IRL met elkaar in contact te brengen. Vroeger ben ik wel eens naar een Metromeeting geweest wat altijd erg gezellig was. En een paar weken geleden was ik per ongeluk op een mini bloggersmeeting van zeekomkommer aanwezig met lekker hapjes en leuke mensen. Vanmiddag ben ik herkenbaar aan mijn immer stralende ik...
Gisteren heb ik samen met mijn lief een 'cube' gehaald. Voor de Apple fans hoef ik niets uit te leggen, die staren nu kwijlend naar het plaatje links. Voor de niet Apple fans, de fascinatie voor de cube is moeilijk uit te leggen door en aan een leek. Ik heb er een Apple flatscreen monitor aan over gehouden. Alleen door de regen staat 'ie nog niet hier...
Aan de muur bij de oude eigenaar hing trouwens een soort certificaat aan de muur over de film 'Shouf Shouf Habibi' dus ik vroeg of hij er iets mee te maken had. "Ja," zei hij, "ik heb die film geschreven en geregisseerd." Oops... De film is helaas niet geschreven op mijn monitor.
Ik heb de film nog helemaal niet gezien, ik wilde wachten totdat 'ie op TV zou komen. Meestal zijn Nederlandse films zo heel Nederlands. Er wordt in overgeacteerd. Vandaar dat ik de schrijver Albert ter Heerdt ook niet van naam of gezicht kende.
Toegevoegd: Aug 14, 2004 |
Het is mij om het even
Vandaag loop ik over het smalle pad door de straat, andere wegen zijn aan mij nu niet besteed. Terwijl de regen in stromen uit de hemel neerdaalt, geef ik me over aan katten en zeep. Ik moet nog een stuk schrijven en mailen, en nog een portret (23k) inlijsten naast het zelfportret. En die regen klettert maar neer, op dat smalle pad waar ik net nog liep...
Toegevoegd: Aug 13, 2004 |
Da Vinci - Archiveren
Ook ik heb 'the Da Vinci code' van Dan Brown gelezen. Ik kan er niet al te veel over zeggen, anders verraad ik al snel te veel, maar het boek geeft stof tot nadenken. Vanmiddag heb ik 'de ontdekking van de hemel' van Mulisch uit de bieb geleend om er achteraan te lezen. Mijn hele wereldbeeld ligt even overhoop... Daarnaast moet ik nog portretten inlijsten, deze pagina nodig archiveren etc etc. Vandaag kreeg ik ook nog eens onverwacht bezoek van de fotograaf (géén driehoogachter), een buurjongen die ik nog niet kende, zijn werk ken ik ook nog niet... Hey, als je dit nog leest, laat eens wat van je werk zien! En dat nog een onopgeruimde huis/atelier... Het is altijd prettig anderen tegen te komen die ook iets met portretten doen.
Gisteren en eergisteren nog mijn advertentie op OneHello bijgewerkt maar de reacties blijven uit. zal wel aan de zomerstilte liggen. En ik ben op de 11e verdieping van het nieuwe Stedelijk CS geweest, dus ben nu erg trendy?
Toegevoegd: Aug 12, 2004 |