Tot voor kort had ik een kappersfobie, ik ging liever naar de tandarts dan naar de kapper. Deze fobie heb ik pas overboord gezet samen met andere overbodige ballast en heb gisteren m'n haar kort laten knippen. En niet eens door mijn standaard kapper! De nieuwe kapper had ook een goede vriendin van me geknipt, dus durfde ik wel. Alleen de volgende keer moet ik er extra op letten dat ze geen föhn gebruikt of m'n haar uitdund. Nadat ze m'n haar had geföhnd riep ze uit dat het zo droog is, dat is ook vrij logisch als het geföhnd wordt, ik zag eruit als een paardebloem! ik gebruik bijna nooit een föhn, een even overbodig apparaat als een wasdroger. Uitdunnen is weer een ander verhaal. Dit gebeurde zo dicht op de hoofdhuid dat ik me net een knipsel voelde. Ik denk ook dat uitdunnen van haar is uitgevonden door mensen met dun en futloos haar die het niet kunnen hebben dat anderen dik en vol haar hebben. Je kunt nooit genoeg hoeden, schoenen en handschoenen hebben zegt Patsy, en dat geldt ook voor haar.
Toegevoegd op 7 november 2007, reacties: | e-mail kan ook
Via Google vind je nog eens wat uit over jezelf, bijvoorbeeld dat afbeeldingen getoond worden in een onverwachte context of tussen freaky Japanse kunst met opmerkingen die me inspireren een andere weg in te slaan. Vannacht heb ik ook maar meteen drie doucheputjes op canvas besteld en "Machteld op sterk water" op canvas en T-shirts. Sinds vanmiddag staan er twee nieuwe 'op kweek' om dezelfde structuur op de benen te krijgen.
De kaart die hier getoond wordt is inmiddels verkocht en in Canada.
Toegevoegd op 10 oktober 2007, reacties: | e-mail kan ook
Op een oud blog had ik de naam van Hanadi Jaradat verkeerd gespeld en via Google kon ik daarom vandaag niets over haar vinden. Gelukkig blijkt ze nog goed te vinden online, op Wikipedia bijvoorbeeld. Ook over het kunstwerk "Snow White and The Madness of Truth" blijkt het een en ander vindbaar. Voor de expositie in Rotterdam volgende maand wil ik een barcode portret van haar snijden, het thema is dan 'on the cutting edge' en haar actie draait tenslotte om grenzen. Maar ik vraag me ondertussen af of het incident van haar zelfmoord en de vernietiging van het kunstwerk niet te lang geleden zijn. Aan de andere kant is de strijd waarvoor Hanadi Jaradat zichzelf heeft opgeofferd nog lang niet voorbij. Misschien is een barcode portret wel een manier van mij om hier mee bezig te zijn. Volgende maand is het ook vier jaar geleden dat Hanadi aan haar eind kwam.
Toegevoegd op 17 september 2007, reacties: | e-mail kan ook
Na een zomer stop na een incident in juni kom ik erachter dat m'n blog een kwartaalblog is geworden. Het laatste bericht is van eind juni, enkele dagen voor m'n verjaardag. Gisteren ben ik overigens een nieuw blog begonnen voor het vak Interaction design van m'n studie Nieuwe Media. Inmiddels ben ik derdejaars en voel de herfst komen :( vanmiddag heb ik al voor 't eerst kruidnootjes gekocht en schaam mij daar eigenlijk voor. Het is een teken dat je je erbij neerlegt dat het herfst is en de zomer dus voorbij is. Maar de waakvlam van de kachel is nog steeds uit, dat is dan weer een pluspunt. En na SatC om 8 uur ga ik verder met twee blauwe blouses in elkaar zetten, nog een pluspunt! Foto's komen later deze maand hier te staan samen met accesoires die ik te koop aan ga bieden op deze site.
Toegevoegd op 5 september 2007, reacties: | e-mail kan ook
Als mijn naam in dezelfde zin wordt genoemd met het woord 'knutselen' of 'hobby' gaan mijn nekharen recht overeind staan. Dat doen ze nu ook hoor, terwijl ik dit typ ;-) Vanochtend kwam ik er namelijk achter dat een deel van mijn site is overgenomen op een hobbyblog. Misschien is dat een compliment, maar de context is niet geheel onbelangrijk. Ik heb namelijk helemaal geen hobbies! Ik profileer mezelf op diverse sites als kunstenaar en student, heb daarnaast een bijbaan voor de rekeningen die betaald moeten worden. Ik heb niet eens tijd voor een hobby! Vroeger deed ik nog origami als hobby, maar nu? Uit eten of koken? Koken is ook geen hobby eigenlijk, eerder experimenteren met eten en smaak. Het woordje 'hobby' staat me trouwens tegen als mensen het over m'n werk hebben. Alsof je tegen iemand die migraine heeft zegt dat je ook weleens last hebt van hoofdpijn.
Ik had mezelf ooit wel eens tot doel gesteld om knipkunst anders op de kaart te zetten. Maar de algemene site over knipkunst werd me te duur en kwam ook nooit af. Dat project heb ik stopgezet. Knipkunst wordt sowieso niet snel serieus genomen. Veel mensen weten ook niet dat er naast papierknipkunst als volkskunst, ook ander 'niet-traditioneel-werk' bestaat.
De meeste informatie op mijn site gaat natuurlijk over mijzelf, en mijn relatie tot knipkunst, en niet over knipkunst in het algemeen, misschien nog met een beetje techniek. Mijn blog is daarnaast een samenraapsel van gedachten en hersenspinsels, waaraan de rest van de site gekoppeld is. De pagina's over knipkunst moeten dan ook bekeken worden in de context van mijn site als geheel, vind ik.
Toegevoegd op 27 juni 2007, reacties: | e-mail kan ook
In mijn portretten deconstrueer ik mensen en haal hun essentie naar voren en maak deze zichtbaar in slechts zwart en wit en de suggestie van grijstinten. De afbeelding die verschijnt en de grijstinten zijn net zo min werkelijkheid als wij mensen zijn. De gebouwen in de verte en de lucht hier bestaan uit grijstinten, terwijl die grijstinten nu juist een illusie zijn.
Als je naar de afbeelding kijkt, wat zie je dan?
Als je naar de lucht kijkt, wat zie je dan?
Als je naar de gebouwen kijkt, wat zie je dan?
Wat is de werkelijkheid, en wat niet?
Toegevoegd op 28 mei 2007, reacties: | e-mail kan ook
Inmiddels heb ik in de expo agenda toegevoegd dat ik in december exposeer in Lyon in Zuidoost Frankrijk, dit in het kader van het Fête des Lumières, festival van licht en schaduwen. Aan de expo doen een aantal international papierkunstenaars mee zoals Béatrice Coron en ik ben erg blij dat ik ben uitgenodigd! Nu durf ik me ook wel weer aan te melden voor de papier biënale 2008 in Rijswijk. Ik moet vooruit blijven kijken! Vooral nu ik met een nieuw project bezig ben, een barcode portret in 3d, in laagjes, te bekijken op flickr.
Toegevoegd op 18 mei 2007, reacties: | e-mail kan ook
Een beetje late reactie, want eergisteren ben ik terug gekomen uit NY. Vorige nacht ruim 15 geslapen en totaal geen notie van tijd en ruimte meer. In NY en vliegtuig alleen kort geslapen en gigantisch veel visuele input gehad! Een aantal foto's kun je bekijken op hyves of flickr. In NY heb ik de nodige ideeën opgedaan en ook nu ontwikkelt zich het een en ander dat ik meteen moet neerpennen. Deze week nog ga ik een knipwerk maken in laagjes.
Toegevoegd op 6 mei 2007, reacties: | e-mail kan ook
Al een tijdje wil ik mijn barcodeportretten animeren en vannacht is dat gelukt! Tegen het idee van mijn muze in heb ik een bewegend gifje gemaakt in plaats van een echt animatieprogramma te gebruiken. Maar dit is nog maar het begin! De bedoeling was dat de lijnen bewogen en niet het gezicht van Lady Penelope, maar ik had het plaatje telkens opgeschoven in Photoshop en vergeten terug te schuiven, oops! Maar het is nu 01:41 en ik ga morgenavond wel verder. Oh, de link naar het experiment niet vergeten... (472Kb)
De voorbereidingen voor New York zijn ook in volle gang, nog 10 dagen en dan ga ik al. De animatie en de volgende komen samen met een powerpoint presentatie op een cd die ik bij galeries kan achterlaten. Word vervolgd...
Ok, ik kon het niet laten te spelen met het programma en heb een iets betere versie.
Toegevoegd op 17 april 2007, reacties: | e-mail kan ook
Soms vergeet ik spontaan waar ik vandaan ben gekomen en vergelijk mezelf met anderen die verder zijn dan ik. Dan vergeet ik even dat mijn startpunt ergens anders lag. Even vergeten dat ik al jong op eigen benen moest staan en dat daar ook een deel van mijn kracht ligt. Het canvas waarop ik ben geschilderd heeft een heftige en lange weg afgelegd en is daardoor meer gehavend dan een canvas dat rustig heeft kunnen liggen rijpen omringd door aandacht en zorg. Mijn canvas heeft littekens die toch door de verf heen te zien blijven, scheuren die niet heel precies zijn dichtgenaaid en nog licht trekken aan de randen. Rafels hier en daar die eigenwijs door de verf heen steken, die door sommige mensen opgemerkt en geaaid worden, gekoesterd als stekels, die zij dan zien als zachte oortjes. Er zijn ook kleuren gebruikt die niet gangbaar zijn en opvallen, er was ook geen vooropgezet plan bij de hand om dit te voorkomen. Aan de ene kant zou ik graag gangbare kleuren hebben die niet meteen opvallen, terwijl ik aan de andere kant blij ben met mijn eigen bijzondere schakeringen van tinten. Het is toevallig wel mijn canvas! Bij een momentopname echter valt meteen op dat een ander canvas mooi glad is, met regelmatige verfstreken die met zorg zijn aangebracht. Hierbij wordt niet gelet op het proces van het ontstaan, op de opbouw van plantenmateriaal via canvas tot schilderij, of van vezels via velletje papier tot uiteindelijk knipwerk. Ik ben trots dat ik met weinig middelen toch een schilderij weet te vormen en te tonen, dat zich kan meten met schilderijen van wellicht betere kwaliteit. Ik erken mijn eigen geschiedenis, en achter elke onregelmatigheid zit een verhaal dat de moeite waard is en het resultaat de moeite waard maakt. Littekens maken deel uit van een werk of een leven en vormen herinneringen aan kleine of grote overwinningen. Of een schilderij iemand raakt is niet alleen afhankelijk van het canvas en het kan net zo goed op een andere ondergrond geschilderd zijn. De ene ondergrond kan ook niet zondermeer vergeleken worden met een andere.
Toegevoegd op 3 april 2007, reacties: | e-mail kan ook
Net zoals mensen steeds meer mogelijkheden krijgen, keuzes en carrierekansen, worden apparaten steeds vernuftiger. Maar zitten we hier wel op te wachten? Ik ben er aan de ene kant wel voor om veel mogelijkheden in één apparaat onder te brengen, zoals bijvoorbeeld bij mijn mobiele telefoon. Daarmee kan ik, naast bellen, ook internetten, sms en mms versturen, e-mailen, er zit nog een radio in en ook een mp3-speler en organiser. Vervelend is alleen dat de accu van mijn agenda leeg kan zijn en ik dan niet bij mijn afspraken kan. Dat heb je weer niet bij een agenda van papier. Voordat ik bij vrienden langs ga bel ik vaak van te voren of ze wel thuis zijn, of dat ik voor de deur sta. De telefoon neemt dan eigenlijk de rol van de deurbel over. Opbellen in plaats van aanbellen. Is de deurbel hiermee overbodig geworden? Is er een back-up nodig voor het geval de accu van de mobiele telefoon leeg is?
Een ander nadeel naast de accu is het altijd telefonische bereikbaar (moeten) zijn. En dan geforceerd in de tram moeten zeggen waar je bent. En het wordt van vrienden en werk ook verwacht dat je bereikbaar bent en überhaupt een mobiele telefoon hebt. Nog een nadeel van het altijd bereikbaar zijn is het verlies van het romantische beeld van thuiskomen en op de knop van je antwoordapparaat drukken en horen dat er iemand aan je gedacht heeft. Tenzij je nog in het bezit bent van een vaste lijn naast je mobiel natuurlijk. Of wat te denken van wachten naast de telefoon op 'zijn' of 'haar' telefoontje? Nu een mobiel altijd aan staat, met geluid of alleen op trilstand, wordt verlangen naar contact uitgerekt tot 24 uur per dag. Dit beeld zie je terug in de stad waar je uitzicht ophoudt aan het eind van de straat, terwijl je buiten de stad nog een horizon hebt. Dan kun je nog voor het raam zitten en staren in de verte, wachten tot 'hij' of 'zij' verschijnt aan de horizon. Meer mogelijkheden is dan wel praktisch, maar romantisch is anders.
Expo- en koffie-update: Gelukkig ben ik inmiddels weer aan de koffie en genoot er vandaag van op een terrasje in de zon aan de Kloveniersburgwal. Sinds een week hangen de barcodemeiden en vissersjongen in cultureel eetcafé Skek, Zeedijk 4, Amsterdam. De opening was erg gezellig en er waren ruim 20 leuke gezellige mensen! Alleen zijn de muren thuis een beetje kaal...
Toegevoegd op 12 maart 2007, reacties: | e-mail kan ook
Nog deze maand ga ik de barcode portretten exposeren in eetcafé Skek, eigenlijk zou het volgende week al kunnen maar dan moet ik werken en kan ik moeilijk nog leuke mensen uitnodigen. Waarschijnlijk is er zelfgemaakte taart van het huis op de opening! Ik heb er echt zin in! Zodra ik een datum heb van de opening laat ik dat zo snel mogelijk weten.
Al twee weken heb ik geen trek meer in koffie verkeerd en heb vanochtend nog hardgelopen. En heb minder behoefte aan emovoer! Zelfvertrouwen dat als een laagje ontstaat dat niet weg gaat en een vaag gevoel van gelukkig zijn. Waarom zou ik nog een winterslaap willen houden?
Toegevoegd op 9 februari 2007, reacties: | e-mail kan ook
Regels worden overal steeds verder aangescherpt in Amsterdam, en al helemaal in de trein- en metrostations. Het is ook te merken dat de teugels strak worden gehouden, niet alleen door algemene bureaucratische regelgeving maar door simpele dingen als een roltrap nemen. Nergens staat dat je rechts moet houden op een roltrap zoals dat in de Parijse metro wel het geval is, of in Londen. Maar iedereen doet het hier wel. Nu zwem ik wel vaker tegen de stroom in, en sta ook vaak links op de roltrap omdat ik dat prettiger vind, tot afgelopen maandag. Maandag was een omslagpunt in mijn roltrapgebruik. Naast de gebruikelijke kaartjescontrole werd ik geconfronteerd met een vergelijkbare controle op normen en waarden. Ik werd door iemand in een NS uniform erop gewezen dat ik ‘op de roltrap rechts diende te houden, zodat haastige reizigers mij ongehinderd konden passeren’. Op straffe van een boete als ik dat niet deed! Een rookverbod op het station kan ik nog inkomen, maar een verbod op links op een roltrap staan gaat mij toch net iets te ver... Voortaan kan ik beter de trap nemen op het (metro)station, dit is bovendien nog beter voor mijn conditie ook! Sowieso begrijp ik niet het nut van mensen die op een roltrap naar boven (of juist naar beneden) gaan lopen, het is per slot van rekening een rol-trap, als je niets doet kom je toch vanzelf aan waar je wilt zijn. Vaak haal ik na de roltrap mensen in die mij op diezelfde trap eerder zijn gepasseerd.
Boodschappen doe ik ook niet meer op datzelfde station. En dan gaat het mij niet om de alom aanwezige AH die ik nergens meer kan ontlopen in Amsterdam, dat is een heel ander verhaal. Nee, werd vroeger je boodschappentas gejat als je die even alleen liet, tegenwoordig wordt 'ie opgeblazen door de ME! Blijken mijn boodschappen van de AH ineens een verdacht pakket, het zou wel eens een bom kunnen zijn... Door de ontruiming van het station worden de wachtrijen bij de kassa's en loketten trouwens wel een stuk korter, dat is dan weer een voordeel.
(Het avontuur van de roltrap is al eerder geplaatst in kortere vorm op 7 februari 2005, herschreven voor de Telebreak van de Postbank) Eigenlijk zou ik moeten schrijven over een man uit een nieuwe categorie op een feestje vannacht die me verbaal tegenwicht boodt, of over een crush die m'n hoofd niet uit wil, over tentamens en stress, romantische trouwfilms op net5, dat ik heb hardgelopen in het park en het was geweldig! Zelfvertrouwen dat flexibel is als gras in de storm. Slaaptekort en lange nachten, over dromen die me achtervolgen en die ik moet uitwerken op papier, er is zoveel te doen.
Toegevoegd op 28 januari 2007, reacties: | e-mail kan ook
Overdag zijn de meeste cafés nog wel te doen hoor, lekker alleen bij het raam met een grote koffie verkeerd, ’s avonds zijn ze al vaak te vol of te rokerig. Met mijn handen om de mok met de warme koffie verkeerd droom ik weg en de mensen om mij heen vlakken uit tot figuranten. Overdag maakt slechts af en toe maakt een stem zich los uit het achtergrondgeluid in het café. Enkele losse woorden of een opvallende lach kan ik nog wel onderscheiden voordat een stem zich weer oplost, en niet meer als losstaand gehoord kan worden. Losse woorden, die deel uitmaken van een gesprek. Vage flarden van gesprekken, die plaatsvinden tussen mensen aan verschillende tafels. Eigenlijk zijn het nietszeggende gezichten van figuranten om mij heen, met even onduidelijke onbetekende emoties. Losse woorden die nauwelijks nog zinnen vormen en daardoor overbodig lijken, laat staan het waard zijn om te onthouden. Ik drijf op het achtergrondgeluid als een rockster op haar publiek. De vergankelijke brij aan geluiden is een voedingsbodem voor mijn rusteloze gedachten. Als ik de eenzame woorden die ik nu opschrijf hardop zou uitspreken zouden ze ook verloren gaan. Er zou niet eens naar geluisterd worden tenzij ik mijn stem flink verhef. Nu kies ik ervoor dat niet te doen en in stilte mijn eigen woorden in mijn gedachten heen en weer te laten rollen. Het gaat nu alleen tussen mij en de woorden, om de tekst op het scherm van mijn powerbook en losse gedachten, snel even opgeschreven op papier. Enige klanken die spontaan en ongevraagd vrijkomen uit hun omgeving druk ik met succes de kop in en strijk ze glad. Enig polijsten is mij niet vreemd. Bijbehorende gezichten of alleen hun uitdrukkingen van de figuranten vergeet ik zo weer. De herinnering zou mijn geest kunnen vertroebelen, of erger nog, kunnen uitvlakken. Op één dag in de stad komen er zoveel gezichten voorbij dat het maar goed is dat ik ze kan wegdrukken. De scheiding tussen gedachten en omgeving mag onder geen beding worden verstoord. Een enkel detail mag mij bijblijven, al is dat slechts een enkel woord.
(Al eerder geplaatst in kortere vorm op 6 september 2004, herschreven voor de Telebreak van de Postbank)
Toegevoegd op 6 januari 2007, reacties: | e-mail kan ook
Inmiddels heb ik me ook aangemeld bij Myspace en heb een beginnetje van een profiel, de zoekfunctie werkt niet lekker dus heb ik nog maar één vriendje. Het meest actief ben ik momenteel op de Genderwiki van de Noodles maar dat is niet zozeer een profiel als een project.
Toegevoegd op 24 januari 2007
CU, Hannah Biemold
