En toch voelt het als een oorlogsdreiging die boven de stad hangt, en het hangt er maar net vanaf hoe ver beide partijen wensen te gaan. Radicalen kennende, gaat dat heel ver. Alles schijnt te moeten wijken voor 'het woord van God'. Voor mij kan geloof iets heel moois zijn, ook wel makkelijk want je hebt een voorgekauwde verklaring voor alles. Maar religie - lees: kerk - vind ik een gruwel. Voor mij draait de kerk alleen om macht. Macht van mannen. Gelovigen worden onder de duim gehouden door te dreigen met duivel en hel. Een formule die al eeuwenlang succes heeft. "God bless Amerika" is er ook zo'n formule.
Kritiek is iets waar je niet mee aan moet komen bij God of Amerika. Hedwig zingt niet voor niets "Now the Gods grew quite scared of our strength and defiance". Want mensen die zich roeren, dat kun je niet hebben als je je macht wilt behouden. Macht is alleen interessant als het absoluut is. Macht corrumpeert, absolute macht corrumpeert absoluut zegt vreer. Vandaar waarschijnlijk de zendingsdrang van christenen en moslims? Terug naar kritiek, heeft Khomeiny niet eens gezegd dat iedereen moslims zou moeten vrezen, opdat zij nooit meer beledigd worden? In het gematigde Nederland wordt dit natuurlijk afgezwakt want anders komen vrijheden van anderen in het geding. Vrijheden die alleen in het Westen bestaansrecht hebben. Echter, de vrijheid van de één is een doorn in het oog van een ander, of een belediging. Dit staat weer in relatie tot de term 'vijanden van de islam'.
Vervolgens vraag ik me de laatste week af waar de grens ligt tussen vrijheid van meningsuiting versus vrijheid van godsdienst. Want die twee bijten elkaar, kunnen niet door één deur. De jongen van het Pinkpint formuleerde het mooi: "Botheid en slechte smaak worden vaak verward met de vrijheid van meningsuiting".
Wordt vervolgd...
Toegevoegd: Nov 11, 2004 | | e-mail