Het vreemde is, dat ik mensen aantrek. Als ik een winkel binnenga of op een terras aanschuif verschijnen er mensen. Vooral als ik (hardop) denk dat het ergens lekker rustig is wordt het binnen de kortste keren gigantisch druk. Dikwijls zijn het groepen bestaande uit toeristen of huisvrouwen samen op pad. Dikwijls gaat men foto's van elkaar maken waardoor mijn gezicht onverwacht op het Internet of in plakboeken opduikt.
Wat natuurlijk vaak gebeurt, is dat ik word weggedrukt alsof ik er niet ben, alsof ik geeneens ter plaatse was! Hoe kan ik nu mensen aantrekken die mij vervolgens doen verdwijnen?
Hordes zijn het. Hordes toeristen die uitzwermen en het op mij gemunt hebben. Mensen die aan me klitten en mij doen verstikken. Langzaam word ik gedwongen steeds vaker te verdwijnen, domweg omdat er geen plaats meer is om te zijn.
Vroeger was het nog prettig vertoeven zo diep in mezelf weggekropen. Maar sinds ik door het instortten van de stevig gewaande bunker moest vluchten naar de glazen kamer voel ik me niet meer helemaal mezelf.
Bijgewerkt 7 April 2004 © Hannah Biemold