De spreeuw in mezelf

Wat waren de zwermen spreeuwen van plan die in het weekend het Sarphatipark bestormden? Hun vermogen tot formatie sprak erg tot de verbeelding en gefascineerd bleef ik een tijd staan kijken. Ik vermoed een complot met de Minx. De spreeuw is mezelf was al zo onrustig die middag en de zwerm bleef zich uitleven boven het park en omringende straten, zo groot. Altijd als ik iets soortgelijks zie blijft het me verbazen dat ze elkaar niet lijken te raken. Het zijn dan ook geen individuen zoals mensen dat wel zijn. En de spreeuw van binnen vloog met ze mee, maakte loopings, verliet de hoofdgroep in een subgroep en vloog vervolgens soepel door de hoofdgroep heen. Later overmeesterden de meesten een groepje bomen die i.p.v. bladeren nu veren hadden. Het hoe en waarom weet ik niet maar even later vloog de gehele groep tegelijk op met een vleugelgeruis dat nog steeds door mijn hoofd echoëd. Helaas vloog de groep iets te laag over de Ceintuurbaan waarbij wij veel kleine 'splut' geluidjes hoorden en allengs dekking moesten zoeken. Spreeuwen ontzien in dat opzicht zelfs hun soortgenoten niet. Ook niet de spreeuw van binnen.
Jan 18, 2005, reacties: | e-mail © Hannah Biemold

> Top >