Oftewel, Hannah voor dummies deel II. Net als veel kinderen had ik vroeger vaak het gevoel dat ik in een film figureerde. Ik loop door een straat en hoor al dan net in mijn hoofd muziek en zie mezelf op het witte doek. Sommige situaties waarin ik verzeild ben geraakt zijn ook te absurd om deel uit te maken van de werkelijkheid, ze zijn meer op hun plek als een scene in een film. Dit gevoel heb ik nog steeds regelmatig en wordt nog eens versterkt door de vele camera's die je tegenwoordig op straat hebt. Aan de andere kant verplaatste ik mij in de actrices die ik zag, toen je nog echte sterren had (hoewel 'la Kidman' dicht in de buurt komt). Dit is nu minder, ik verplaatst me nu meer richting regisseur.
Inmiddels ben ik ook niet meer alleen het subject maar sta ook aan de andere kant, ben de kunstenaar. Al heb ik dan (nog) geen films op mijn naam staan. Ik maak ze in mijn hoofd. Net als andere kunstenaars ben ik wel eens bang dat mijn werk meer aandacht krijgt dat ikzelf. Een voorbeeld waarin deze angst absurdistische proporties aanneemt is de film S1mone. Hierin staat de hoofdpersoon uit de films van Viktor Taransky op de voorgrond terwijl ze niet eens bestaat! Voor het publiek bestaat ze wel maar ze is niet van vlees en bloed. Ze is slechts een marionet, maar de kunstenaar is dat ook. In hoeverre ben ik ook een marionet? En wie trekt er aan de touwtjes?