Eigenlijk ben ik helemaal geen schrijver. Ik ben meer een bedenker en uitvinder, en daar hoort nu eenmaal schrijven bij. Als ik nu iets meer journalistiek talent had gehad zou ik minder moeite hebben met het schrijven van een persbericht. Ook een column over welk onderwerp dan ook zou ik zó uit mijn mouw schudden. Het zou natuurlijk ook kunnen dat ik enige vooroordelen heb jegens journalisten en schrijvers. Het zou kunnen dat menig columnist(e) flink wat inspiratie nodig heeft om te kunnen presteren. Niet te vergeten de sloten koffie waar ook ik niet zonder kan. Caffeïne doet nu eenmaal iets met de menselijke geest wat wij van nature niet hebben.
Maar koffie alléén stimuleert het creatieve proces niet genoeg. Een ander belangrijk ingrediënt is een rijke belevingswereld. Of misschien wel een wereld waarin je veel beleeft. Veel zaken waarover ik schrijf gaan tenslotte over dingen die ik meemaak of over mensen die ik ontmoet. Gelukkig woon en werk ik in een stad waar altijd van alles gaande is. Een stad vol zonderlinge figuren en figuranten waar ik deel van uitmaak. de vraag die mij bezighoudt is echter; in hoeverre ben ìk een figurant? Ben ik slechts opvulling en decoratie of kan ik mij losmaken uit de achtergrond, van de grauwe massa en mijzelf profileren? Hoe kan mijn stem gehoord worden boven het afgevlakt geroezemoes van de figuranten? Hoe kan mijn woord gelezen worden, mijn beeld(en) gezien worden en ontroeren?
Wat ben ik waard als individu, als kunstenaar en schrijver?
Toegevoegd: Aug 30, 2004 | | e-mail