“Waarom zou ik moeten gaan? Omdat een kapitein ten onder moet gaan met haar schip! Ik zal u tonen hoe een Koningin sterft„ En daarop spreidde zij haar armen ten hemel en zuchtte...
“Waarom zou een mens moeten sterven als het licht gedoofd is? Alsof de sterren stralen van overal vandaan. Maar zo is het gekomen en zo gaat het weer weg. Ten prooi gevallen aan de leegte, de gapende leegte die mij naar zich toe trekt, mij zal opslokken en de wereld zal doen verdwijnen in vlekken van paars en geel„
De sloot kronkelde als een rimpelende panty met de berm van de weg mee naar binnen.
Ooit zouden daar krokussen bloeien, maar het enige wat nu te zien was,
was jong opgeschoten gras en de rimpeling van het water.
Het water dat kleurde naar de lucht en de zinnenspelende grashalmen.
Het water, altijd het water, dat er met haar gevoel vandoor was gegaan
op het moment dat zij was natgeregend en de bladeren hun nattigheid van zich af afschudden...
Anoniem plukte zij haar verstand van een strohalm, prikte dit vervolgens op een papieren schuitje en liet dit meevoeren met de stroom. Aldus hier aangekomen haasten wij ons naar de uitgang alvorens te verdwalen in de geest van het water, het zuiverende water dat nooit verveeld. Integendeel! Het gras al evenmin.
Glinsterende boomtoppen wuiven me nu na, terwijl ik de stappen zet die me dichterbij zullen brengen. Het leven dat me te wachten staat boeit me en beangstigt me tegelijk.
Grashalmen buigen onder het juk van de wind. Maar nooit zullen zij proeven van de verre plaatsen waar diezelfde wind steeds is geweest. Maar misschien zullen óók zij dromen en (des)illusies koesteren en zich losmaken van hun geboortegrond, om met smaak te worden bijgezet in het logboek van de vier eeuwige elementen.
Brandend baant het vuur zich een weg door haar voedsel, hijgend slurpt zij meedogenloos aan haar voedsel. Niets of niemand zal zij ontzien, totdat ze haar tegenstander ontmoet. Zouden ze zich samenvoegen? Of is het slechts een spel? Spelen met liefde en zegen verzadigd. En als het genoeg is rust alles uit tot de volgende akte begint.
En later als ik terugkijk en zie hoe alles is verlopen, schrijf ik dit over en koester mijn schat.
Van de vier elementen en jaargetijden zal ik schrijven totdat mijn vingers verkleuren
van inkt en inspanning.
Maar eerst moet ik verder met leven en de elementen rusten met mij.
14 Augustus 2000 - Bijgewerkt 8 April 2004 © Hannah Biemold