Kunst of moord?
De grens van wat kunst is blijft altijd discutabel. "No more Art!", riep Grayson perry al in de hoedanigheid van zijn alter ega Claire. Op pinkstermaanddag was ik uit lunchen in cafe de Sarphaat en bladerde in een tijdschrift. Daarin zag ik een op het eerste oog mooie foto. Ik weet wat Photoshop allemaal kan (in theorie, want mij lukt niet genoeg) dus schrok er niet zo van. Toen bleek dat de kunstenares in kwestie de dieren voor de foto's zelf ombracht moest ik wel even slikken! Zelf heb ik eens een kakkerlak in kunsthars gegoten voor een ring dus ben zelf ook schuldig.
Als de eerste schrik voorbij is denk ik aan bont in de mode. Voor bontjassen worden ook dieren vermoord, om nog maar te zwijgen over de bio industrie...
Nu kan je alles wel relativeren maar het werk van Nathalia Edenmont zet wel vraagtekens bij wat toelaatbaar is in de kunst. Het roept in elk geval heftige reacties op! Uit ervaring weet ik hoe aan de andere kant mensen heel hypocriet kunnen zijn over dit soort zaken. Op veilingsites bijvoorbeeld is het heel normaal om bontjassen aan te bieden of te vragen, zolang het slechts wasbeer, nerts of vos betreft. Zodra de grens verlegd wordt naar huisdieren zoals hond of kat worden mensen plots emotioneel tot aggressief. Paard en konijn zit hier een beetje tussenin, omdat deze als vlees in de supermarkt liggen. En een lekker plakje rookvlees sla ik ook niet af!
Na wat speurwerk op het Internet over bont en huisdieren kwam ik een wetsvoorstel tegen dat de invoer van hondenbont uit Duitsland en het Oostblok moet tegengaan. Hier schijnen hele fokkerijen voor te bestaan. Het ene dier is dus meer waard dan het andere? Als Nathalia Edenmont nu muskusratten had gebruikt, waren de reacties dan anders geweest, of nog steeds niet, omdat het in naam van de kunst is?
First posted: June 3rd, 2004 | e-mail © Hannah Biemold